دلنوشته
On 29/11/2016 | 0 اظهار نظرها 

دلنوشته

«خوشی» حالی است که زود می‌آید و زود می‌رود. «رضایت» مقامی است که دیر می‌آید و دیر می‌پاید. «خوشی» دست می‌دهد، یعنی عاطفه‌ای انفعالی است. «رضایت» را اما باید به دست آورد، یعنی بودنی فعالانه است. انسان خوش، لزوماً از خودش و زندگی‌اش راضی نیست. می‌خندد، اما تهِ خنده‌اش طعم گس ملال و افسردگی است. «خوشی» اندوه را می‌زداید، اما ملال و افسردگی را نه. «رضایت» اما گاه ته‌رنگ اندوه دارد. انسان راضی همیشه شاد نیست، اما ملول و افسرده هم نیست. «خوشی» واکنش عاطفی ماست نسبت به حضور «لذّت». «رضایت» اما نوع بودنِ ماست در حضور «معنا». «لذّت» های زندگی خوشی می‌آورد، «معنا»ی زندگی، رضایت.
از بدی‌های روزگار ما این است که بیشترمان از رضایت به خوشی بسنده کرده‌ایم.

آرش نراقی

جواب دادن